Categorie archief: Abstract

Iepe B.T. Rubingh: Painting Reality

De Nederlandse kunstenaar Iepe B.T. Rubingh ging los in Berlijn met deze performance (Painting Reality). 500 liter waterverf werd er voorover gekieperd vanaf verschillende fietsen. Het verkeer deed vervolgens de rest.

Later waren de straten van São Paulo het canvas. Ook hier gingen zijn behulpzame ‘prankers’ het asfalt te lijf met bakken vol verf. Bekijk hieronder ook de foto’s voor het resultaat van beide performances.

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder Abstract, Kunstenaars, Moderne Kunst, Reportage, Streetart

Ryoji Ikeda: data.anatomy[civic]

Een voormalige energiefabriek uit de jaren ’60 in Berlijn vormt van 19 april tot 1 mei 2012 het decor voor een poëtische, visuele installatie van de Japanse kunstenaar Ryoji Ikeda. Ikeda staat bekend om zijn opvatting dat wiskundigen kunstenaars zijn.Zjn werk bestaat veelal uit wetenschap en nummers en in dit geval heeft hij er het DNA van de nieuwe Honda Civic voor gebruikt. De data heeft hij omgezet in electronische geluiden, een serie van zwarte en witte stippen en wazige lijnen.

Honda nam zelf contact op met Ikeda voor dit project. Ze stelden de CAD-informatie beschikbaar van de vernieuwde vijfdeurs Civic. Ryoji wil onderbewuste dimensies vastleggen en lijkt daar met dit project in geslaagd. Alleen als je goed kijkt herken je nog onderdelen van een auto, maar het doet eerder denken alsof je midden in de Matrix verzeild bent geraakt. Transparante golven in de lucht, vreemde geluiden en een hele reeks onderdelen die als een film voorbij schieten. Je bent al snel vergeten dat dit kunstwerk is begonnen door een complete auto te ontleden.

Het heeft een team van vier it-architecten en programmeurs vier maanden geduurd om de data uit te werken tot deze installatie af was. Op 3 grote zwarte schermen van 20 bij 4 meter wordt de data gedurende 12 minuten getoond alsof je naar röntgen foto’s kijkt vanuit een U-boot. Het is allemaal heel mysterieus en medisch tegelijkertijd. Alsof de anatomie van deze  auto geheim had moeten blijven en jij stiekem en gehaast een kijkje neemt voordat Honda erachter komt.

In het derde en laatste deel ontstaat een andere atmosfeer. De negatieven van onderdelen en rode stippen die op ruimteschepen lijken doen de toeschouwers niet beseffen dat ze in een oud betonnen gebouw staan. De ruimtelijkheid die gecreëerd wordt is groots. De grens tussen de werkelijkheid en een onbekende dimensie vervaagt en dat is precies waar het Ryoji Ikeda om te doen is.

Hieronder staat een video waardoor je een indruk krijgt van deze installatie:

Eleonore d’Ambre

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Abstract, Expositie, Moderne Kunst

Karel Appel’s Art Car

Art Cars bestaan al decennia lang en staan de laatste tijd aardig in de belangstelling. Mercedes-Benz (Daimler AG) heeft een zeer grote, boeiende kunstcollectie waarin de auto centraal staat, waarover we op cArt House nog veel zullen berichten, maar om een echte Art Car van Mercedes in het echt te zien hoef je niet per sé naar hun museum in Stuttgart. Bij de Nederlandse Mercedes importeur staat namelijk een heus kunstwerk van Karel Appel.

In 1986 vroeg de importeur van Mercedes-Benz in Nederland aan Appel of hij zin had om een Mercedes 190 onder handen te nemen ter ere van het honderdjarig bestaan van de automobiel. Dit verzoek greep Appel met twee handen aan. De auto had geen motor, of aandrijflijn, maar zag er wel uit als een normale auto voordat Appel met kwast en verf het voertuig te lijf ging.

Cobra

Karel Appel was lid van Cobra, waarin kunstenaars uit Copenhagen, Brussel en Amsterdam zich verenigd hadden. Cobra heeft slechts kort bestaan, maar een grote invloed gehad op de moderne kunst. Appel richtte tevens met enkele anderen de Experimentele Groep op.

De gemaakte kunst viel op door het materiaalgebruik. Alles was om te toveren tot kunst, zo bleek. Dit werd in het begin niet overal gewaardeerd, maar het vormde wel de kunstenaar Karel Appel, omdat deze periode zorgde voor internationale erkenning. Sindsdien werkte Appel solo.

“Ik rommel maar wat aan”

Appel werkte vrij heftig, grof en instinctief. Zelf kon hij zijn manier van werken relativeren door te zeggen dat hij maar wat aanrommelde. Dikke klodders verf die hij soms met zijn blote handen, spatels of zelfs met emmers tegelijk aanbracht op doek doen soms inderdaad vrij chaotisch aan. Barbarisme noemde hij dat.

Felle kleuren typisch voor late werken van Appel

Zijn werk oogt abstract, maar toch is zijn werk niet puur abstract te noemen, want altijd zijn er figuren waar te nemen. In latere werken wordt hij, zoals hij zelf zegt, romantischer. Hij gebruikt fellere kleuren dan voorheen, maar in de basis begint hij met de primitieve kleuren, rood, blauw en geel. Deze mengt hij vervolgens tot andere tinten rood, blauw en geel, net zo lang tot ze naar zijn zin zijn.

Zo ook bij de Mercedes 190, waar hij zijn fantasie de vrije loop liet zonder duidelijk vooropgezet plan.  Tegenwoordig zouden we deze stijl onder Abstract Expressionisme scharen. Appel zelf wilde dat de auto niet vanuit het perspectief werd gezien als je naast de auto zou staan, maar dat de auto aan de muur zou worden gehangen zodat de vormentaal in reliëf op je af zou komen.

Exposities

De beschilderde 190 werd voor het eerst gepresenteerd in De Doelen te Rotterdam en stond vervolgens jarenlang in de kelder bij de importeur in Utrecht, totdat deze ging verhuizen naar de nieuwe locatie dichterbij Knooppunt Oudenrijn.

In 2006 stond Appel’s Mercedes op een tentoonstelling bij een Mercedes dealer in Overijssel, waarbij ook kunstenares Mauren Knobben haar werk mocht exposeren. Zij was zelf als kunstenares begonnen na een auto-ongeluk in 2001.  Ondanks haar succes was ze trots dat ze gevraagd was om hier samen naast de net overleden Appel te hangen.

Televisie-station AVRO zond op 28 december 1987 een documentaire uit, waarin Karel Appel wordt gevolgd van de eerste tot de laatste verfklodder op de Mercedes. Hij geeft daarbij zelf commentaar. Daarnaast bracht Mercedes een boek uit dat in gelimiteerde opgave van 700 exemplaren is uitgebracht onder de naam ‘A Sunny Day with loving car’.

Appel noemde zijn creatie namelijk: “A Sunny day with loving car. Yesterday I was a car. Maybe not tomorrow. I want to be an artpiece and not a car anymore.” Een kunstwerk is het, onmiskenbaar een echte Appel en een pracht van een Art Car die het inderdaad verdient om opgehangen te worden aan de muur. Zo zou Appel het gewild hebben.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Film: AVRO

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Abstract, Art Cars, Expressionisme, Moderne Kunst, Objecten