London 2012: geen Games maar BMW Art Cars

De BMW Art Car collectie staat tot en met 4 augustus in Londen. Deze ART DRIVE! tentoonstelling is te zien tijdens het London 2012 Festival en wordt georganiseerd door the Institute of Contemporary Arts. Hiervoor moet je naar de NCP Car Park op Great Eastern Street in Shoreditch. In de parkeergarage zie je de creaties van Calder, Lichtenstein, Warhol en alle andere kunstenaars die aan deze BMW Art Cars mochten werken.

Foto’s via designboom

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Art Cars, Expositie, Moderne Kunst, Objecten

Graffiti artist Resto

In België is veel leegstaand industrieel erfgoed omdat er weinig wordt gesloopt en nog minder wordt gerestaureerd. Krakers, urbex fotografen en graffiti artiesten maken gretig gebruik van de fotogenieke, mysterieuze locaties. Enkele werken van graffiti spuiter ‘Resto‘ vielen mij op. Niet alleen in België trouwens, want graffiti artiesten laten zich geen grenzen opleggen natuurlijk.

Deze Belgische artiest Resto gebruikt namelijk meerdere malen vreemde auto’s als lijdend voorwerp.  Cartoonesk oogt zijn werk, waarbij een link naar de Amerikaanse Hot Rod en Car Culture zichtbaar is. Zonder direct Hot Rods te zien zoals we die daar kennen.

Wel zie je naast de stijl vooral ook de opgevoerde motoren uit de motorkappen puilen. Opvallend voor een land waar je aan auto’s nauwelijks iets mag aanpassen door strikte regels omtrent motortuning.

Het werk van Resto oogt doorgaans kleurrijk, bizar en grappig. Een schril contrast met de leegstaande panden, betonnen muren en oersaaie gesloten zijgevels waar ze op zijn gespoten. Een uitzondering vormt dit grijze busje hieronder.

Het mooie van graffiti is dat er vaak wordt samengewerkt. Niet alleen zijn er de ongeschreven regels binnen het graffiti wereldje (wanneer mag je over andermans ‘werk’ heen spuiten en wanneer niet?), ook zie je iets wat je in weinig andere vormen van kunst ziet. Men vult elkaar letterlijk aan. Hieronder zie je het werk van enkele graffiti artists die samen met Resto enorm grote, kleurrijke graffiti hebben opgezet. Zo is dit werk samen gemaakt met Buë.

Zelf houd ik enorm van architectuur en oude gebouwen en veel graffiti vind ik simpelweg asociaal. Tags voegen niets toe en artistiek, mooi of maatschappelijk betrokken oogt ’t veelal niet. Territoriumdrift verafschuw ik, want dat is iets voor beesten. Wij leven in een wereld waarin we dingen delen en daarom hink ik op twee gedachten. Stellen wij onze muren beschikbaar aan kunstenaars, zoals deze Resto? Moet graffiti verboden worden? Moet je graffiti legaliseren, omdat het kunst is?

Volgens mij moet je het vooral zo laten zoals ’t is. De spanning is één van de drijfveren voor dit soort kunstenaars om door te gaan met hun werk en zichzelf te blijven ontwikkelen. Als het resultaat uiteindelijk gewaardeerd wordt en een werk mag blijven, dan voegt dat iets toe aan onze wereld. Tegenwoordig wordt die waarde zelfs in geld uitgedrukt.

In steden als London gaan stukje bespoten muur voor hoofdprijzen weg. Graffiti artiesten worden beroemd en trekken verzamelaars. Het werken in opdracht is dan ook iets dat veel graffiti artiesten voorziet van een inkomen.  Daar is niets mis mee, maar soms slaat men door, zoals zovaak bij verzameldrift. Pure speculatie verpest de markt. De wereldberoemde Bansky heeft een prachtige, ironische film gemaakt over het vercommercialiseren van graffity als kunst voor de happy few.

Hieronder zie je tenslotte nog het resultaat van de samenwerking tussen Zosen, Kenor, Gola, Ualicio, Never2501 en Resto. Dit werk is gemaakt te Bassano del Grappa in Italië. Zoek resto’s auto.

1 reactie

Opgeslagen onder Graffiti, Streetart, Urban Art

Christoph Schlingensief: Fear at the Core of Things

BAK organiseerde begin dit jaar een tentoonstelling van de in 2010 overleden Duitse multikunstenaar Christoph Schlingensief: Fear at the Core of Things. Het werk van Schlingensief is op z’n zachtst gezegd complex, spraakmakend en verbluffend, hetgeen ook bleek uit zijn aanwezige werk Ausländer raus. 

Het was altijd zijn doel om via zijn kunst mensen te activeren de wereld om hen heen te veranderen. Eye openers die je misschien niet direct snapt, maar daardoor juist aan het denken zetten. Schlingensief had hier zijn levenswerk van gemaakt en werd vooral daarom gewaardeerd. Niet omdat zijn kunst een lust voor het oog was. Zijn kunst is meer als een ervaring, een beleving en voor velen een wake up call voor het te laat is.

Je kon er niet meningloos omheen en je voelt je getriggerd om iets te doen. Hetzij via politiek, discussie of door op de barricades te springen. Het enige wat je vooral niet wil doen is struisvogelpolitiek bevorderen. Dat liet hij onder andere zien met deze witte Opel Kapitän, voorzien van een struisvogel op het dak. Waarheen vaart het schip zonder kapitein?

Deze auto was een onderdeel van de installatie behorend bij zijn Animatograaf – Iceland Edition (House of Parliament / House of Obsession), dat in 2005 voor het eerst werd getoond op het Reykjavik Arts Festival. In zijn film en op andere beelden komt de struisvogel regelmatig terug. Net als andere objecten, leuzen en personages een repeterende rol krijgen, terwijl ze amper met elkaar te maken lijken te hebben.

Speciaal voor BAK werd de installatie opnieuw opgebouwd in hun Utrechtse tuin. De Opel moest er speciaal voor over het dak worden getild met een kraanwagen. Kosten noch moeite werden gespaard om de consumerende kunstkijker weer oog in oog te brengen met de uitdagingen van de maatschappij. Met dank aan degene die dit werk heeft bewaard kun je wel stellen, want Christoph zelf zag geen museale waarde in zijn werk.

Misschien dat hij zelf toch ook zijn kop in het zand stak, want juist door deze installatie te bewaren voor het nageslacht, blijft zijn boodschap ronddwalen en dat draagt bij aan de beleving die zijn kunst met zich mee heeft gebracht. Dat heeft dus absoluut waarde, want het brengt ons rijkdom op de momenten dat luxe dat niet meer doet.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Expositie, Kunstenaars, Moderne Kunst, Objecten

Ryoji Ikeda: data.anatomy[civic]

Een voormalige energiefabriek uit de jaren ’60 in Berlijn vormt van 19 april tot 1 mei 2012 het decor voor een poëtische, visuele installatie van de Japanse kunstenaar Ryoji Ikeda. Ikeda staat bekend om zijn opvatting dat wiskundigen kunstenaars zijn.Zjn werk bestaat veelal uit wetenschap en nummers en in dit geval heeft hij er het DNA van de nieuwe Honda Civic voor gebruikt. De data heeft hij omgezet in electronische geluiden, een serie van zwarte en witte stippen en wazige lijnen.

Honda nam zelf contact op met Ikeda voor dit project. Ze stelden de CAD-informatie beschikbaar van de vernieuwde vijfdeurs Civic. Ryoji wil onderbewuste dimensies vastleggen en lijkt daar met dit project in geslaagd. Alleen als je goed kijkt herken je nog onderdelen van een auto, maar het doet eerder denken alsof je midden in de Matrix verzeild bent geraakt. Transparante golven in de lucht, vreemde geluiden en een hele reeks onderdelen die als een film voorbij schieten. Je bent al snel vergeten dat dit kunstwerk is begonnen door een complete auto te ontleden.

Het heeft een team van vier it-architecten en programmeurs vier maanden geduurd om de data uit te werken tot deze installatie af was. Op 3 grote zwarte schermen van 20 bij 4 meter wordt de data gedurende 12 minuten getoond alsof je naar röntgen foto’s kijkt vanuit een U-boot. Het is allemaal heel mysterieus en medisch tegelijkertijd. Alsof de anatomie van deze  auto geheim had moeten blijven en jij stiekem en gehaast een kijkje neemt voordat Honda erachter komt.

In het derde en laatste deel ontstaat een andere atmosfeer. De negatieven van onderdelen en rode stippen die op ruimteschepen lijken doen de toeschouwers niet beseffen dat ze in een oud betonnen gebouw staan. De ruimtelijkheid die gecreëerd wordt is groots. De grens tussen de werkelijkheid en een onbekende dimensie vervaagt en dat is precies waar het Ryoji Ikeda om te doen is.

Hieronder staat een video waardoor je een indruk krijgt van deze installatie:

Eleonore d’Ambre

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Abstract, Expositie, Moderne Kunst

Grip op genetische manipulatie

Yong Ho Li probeert op zijn eigen manier duidelijk te maken dat wij snel de grip op genetische manipulatie kunnen verliezen. Deze kunstenaar uit Seoul maakt sculpturen van oude autobanden. Het hergebruik is heel nobel, maar het gaat hem voornamelijk om de boodschap dat genetische manipulatie ervoor zou kunnen zorgen dat we dieren niet meer in hun natuurlijke habitat zullen zien. Naast dieren en monsters heeft hij ook menselijke sculpturen gemaakt. De krachtige poses en strenge, angstaanjagende blikken van zijn creaties  doen je al snel vergeten dat het hier om banden gaat.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Scrap Art, Sculpturen

Art-Toys fotograaf Brian McCarthy

Brian McCarthy is een fotograaf die de grens tussen kunst en commercie bewust laat vervagen. Naast zijn herkenbare, cartooneske manier van fotografie en bijbehorende nabewerkingen in de studio is hij inmiddels bekend als regisseur/producer. Zijn werk omvat onder andere film, animatie, commercials en muziekclips.

Binnen de fotografie heeft hij een gerespecteerde positie ingenomen in de Art-Toy beweging, dat zijn oorsprong heeft aan het eind van de jaren ´70 in Los Angeles, dat toen bekend stond als de Lowbrow Art Movement. Lowbrow is een stroming uit de underground scenes zoals comics, hot rod, punk en street art. Humor en sarcasme spelen daarin een belangrijke rol en dat zie je ook terug in  het moderne werk van McCarthy. Zijn speelgoed speelt de hoofdrol, maar er is ook een bijrol weggelegd voor straatcultuur en daar horen natuurlijk auto´s bij.

In de Art-Toy beweging wordt gebruikt gemaakt van vinyl, resin en pluche om het ´speelgoed´ te maken. Brian fotografeerde o.a. ontwerpen van Mark Ryden, Gama-Go, Frank Kozik, FriendsWithYou, Tim Biskup, Amanda Visell, Attaboy en andere kunstenaars. Naast zijn fraaie websites is er ook een boek van McCarthy verschenen, die de moeite waard is als dit onderwerp je aanspreekt, met zo´n 100 foto´s erin.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Fotografie, Moderne Kunst

Kleppendeksels aan de muur

Sommige auto onderdelen lenen zich prima voor als ‘doek’. Kleppendeksels bijvoorbeeld lenen zich uitstekend als potentieel kunstobject. Op de Filipijnen woont mijn kennis Andres en die heeft ’t geluk om een garage vol iconische automobielen te bezitten. Hij sleutelt zelf aan zijn collectie en houdt zo nu en dan wat onderdelen over die hij niet meer kan gebruiken. Zijn huis is dermate minimalistisch dat zelfs een met olie besmeurde ringsleutel nog als kunstobject tot z’n recht zou komen. Zijn fraai architectonisch vormgegeven huis even buiten Manilla is net een museum.

‘Toevallig’ had Andres enkele setjes kleppendeksels over en aan de muur gehangen. Zo hangt er een serie Twin Cam kleppendeksels van zijn Lotus Elan en heeft hij kleppendeksels van zijn Ferrari Dino elders opgehangen. In mijn ogen is dat kunst in optima forma, maar je kunt het natuurlijk ook scharen onder memorablia. Zelf heeft hij de kleppendeksels gewoon gelaten zoals ze zijn. Ze zijn namelijk af-fabriek zo geleverd in die verschillende kleuren.

Voor sommige creatievelingen is af-fabriek niet genoeg. Met spuitbus of airbrush set gaan ze hun kleppendeksels te lijf. Ik heb slechts een kleine selectie foto’s toegevoegd van enkele kleppendeksels die nog als dusdanig worden gebruikt. Het net staat er vol mee als je goed zoekt.

Vooral enkele liefhebbers uit de Japanse Tuningscene blijken meer talent te hebben dan het bespoileren van hun Honda’s en Nissans.

In mijn zoektocht kwam ik ook nog enkele Valve Cover Racers tegen… dus hou je kroost in de gaten als ze in je garage onder je motorkap duiken en er even later mee door de tuin racen. Een paar assen en wielen is genoeg om van dit auto onderdeel een kunstwerk op wielen te maken. Goed genoeg voor uren kijk- en speelplezier.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Objecten