Felix Petrol leeft dankzij Guy Allen

Sinds jaar en dag lees ik met enige regelmatig Octane Magazine, dat vol staat met prachtige artikelen over minstens zo mooie auto’s. Dankzij het lezen van dit blad kwam ik enkele jaren terug in aanraking met Felix Petrol. Deze fictieve autoliefhebber wordt getekend door Guy Allen, zelf een absolute kenner op het gebied van bijzondere en historische automobielen, maar vooral een uitstekend (strip)tekenaar en illustrator. Hoe meer afbeeldingen je van Felix Petrol bekijkt, hoe leuker ze worden. Subtiele details creëren grappen die je als autokenner erg zal waarderen, ik in ieder geval wel.

Naast de kunstzinnige striptekeningen, maakt Allen ook echte kunst, met een knipoog naar zijn eigen unieke tekenstijl. In het geval van deze vorm van autokunst, kunnen we met recht spreken van moderne klassiekers, iets wat ons liefhebbers van youngtimers (modern classics in het Engels), zeker aan moet spreken. Plaatjes zeggen in dit geval meer dan 1000 woorden, dus geniet van een verzameling van zijn werk, afkomstig van zijn eigen site en Octane Magazine.

P.s. 1: Zet een grote bak koffie als je de plaatjes hieronder gaat bekijken, het zijn er maar liefst 130.

P.s. 2: Dit artikel stond in 2009 al op Youngtimerblog.nl

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder Grafische Vormgeving, Moderne Kunst

Warhol and Cars: American Icons

Andy Warhol en auto’s gaan goed samen. De door hem beschilderde BMW M1 is de bekendste vorm van autogerelateerde kunst ter wereld. Toch is er meer kunst-met-auto’s door Warhol gemaakt, dan je op voorhand zou denken. Dat is grappig, want hij had zelf geen rijbewijs. De automobiel heeft hem echter altijd geïnspireerd.

De eerste keer dat ik een Warhol in het echt zag, was in het Ludwigs Museum te Keulen. Diverse werken hingen er van zijn hand. Zoals zijn bekende soepblikken, artiesten en andere bekende doeken. Ondank dat ik zijn werk al vele malen had gezien in kunstboeken, magazines en op televisie, was ik pas echt enthousiast toen ik zijn werken op ware grootte zag. Was het het feest der herkenning, of puur de kunst zelf die gelukkig maakte? Ik weet het niet, maar ik kreeg spontaan meer waardering voor de kunstenaar Andy Warhol.

Niet veel later zag ik een documentaire op Ned3 over Warhol. Met name het feit dat enkele verzamelaars wereldwijd de prijzen opdrijven om hun eigen collecties in waarde te doen stijgen verbaast mij niet. Warhol was zelf ook commercieel ten slotte.  Zo werkte hij o.a. in opdracht voor BMW, Volkswagen en Mercedes-Benz.

Voor BMW beschilderde hij dus de M1, voor Volkswagen maakte hij een ontwerp voor een reclame campagne en voor Mercedes produceerde hij het ene werk na ’t andere. Het merendeel van de kunstcollectie van Mercedes-Benz hang en staat in hun museum te Stuttgart. Hier komen wij later nog uitgebreid op terug met een aantal reportages. Warhol was echter al vanaf ’46 actief als kunstenaar die regelmatig de auto’s gebruikte in zijn werken, tot vlak voor zijn dood in ’87.

Zijn eerste werk met daarop een auto afgebeeld was een schets met pikant geklede dames voor een bestelwagen. Naast tekeningen en schilderijen, is Warhol vooral bekend van zijn zeefdruktechniek, een techniek die hij uitbuitte begin jaren ’60 met zijn ‘Factory’ en waarin allerlei culturele aspecten uit het Amerikaanse leven werden gebruikt en de auto dus ook.

Fotografie paste Andy toe om vervolgens te bewerken tot zeefdruk. De meest bizarre foto die hij heeft gebruikt is die in ’t werk “5 deaths” uit 1963. Een zeer schokkend beeld van een ongeluk, zeker voor die tijd. Het hoorde echter wel bij de werkelijkheid van iedere Amerikaan. Daarmee vergeleken oogt zijn tekening “Dead Stop” uit ’54 eerder als een cartoon. Dat is het interessante van Warhol’s werk. Hij wilde een emotieloze kunstenaar worden die het commerciële leven niet wilde verdoezelen, dat bleek onder andere uit de volgende qoute: “Geld verdienen is kunst, werken is kunst, en goede zaken doen is de allerbeste kunst”.

Vrolijker zijn de werken met typische auto’s uit de jaren ’50 zoals Cadillacs en Plymouth’s. Ook later werd zijn werk kleurrijker, ondanks de aanslag die in ’68 op hem werd gepleegd. De autogerelateerde werken van Warhol kun je prima op een tijdlijn zetten met zijn meer bekende werken. De manier waarop hij te werk ging, zijn visie op het leven, op de kunst an sich, dat pik je er gewoon uit als je de tijd neemt om ernaar te kijken.

Reden genoeg voor The Andy Warhol Museum om veel van zijn autogerelateerde werken tentoon te stellen, het merendeel uit eigen collectie. Tot en met 5 mei 2012 kun je deze expositie zien in Warhol’s geboortestad Pittsburgh. Daarnaast is er een boek uitgegeven met dit thema en dezelfde titel als de tentoonstelling.

Op carthouse.nl zullen regelmatig artikelen over de vele werken van Warhol verschijnen waar het thema auto een rol speelt, want juist Andy Warhol laat in zijn eentje zien hoe divers (autogerelateerde) kunst kan zijn. Daarom is hij ten slotte een inspiratiebron voor velen en een idool voor de echte liefhebber met of zonder winstbelang. De expositie in Pittsburgh is daarom een aanrader. Want van een heuse BMW Art Car bij de entree tot tekeningen, schaalmodellen en zeefdrukken, alles is er te zien.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Art Cars, Expositie, Kunstenaars, Moderne Kunst

Andrew Bush: Vector Portraits

Enkele jaren achtereen reed fotograaf Andrew Bush met een camera aan zijn rechter zijruit in en rond Los Angeles. Met snelheden van rond de 100 km/u fotografeerde hij bestuurders rechts van hem. Hij maakte aantekeningen om plaats, snelheid en tijdstip vast te leggen en publiceerde 66 van deze foto’s in zijn boek ‘Drive’. Deze serie foto’s noemde hij Vector Portraits, maar daarmee kwam geen einde aan zijn fascinatie voor mensen in auto’s.

Enerzijds zijn bestuurders die alleen in een auto zitten onbewust bezig met hun eigen ding; van neuspeuteren, vloeken, tot vals meezingen met muziek op de radio. Anderzijds zijn ze erg zichtbaar voor de buitenwereld, alsof ze in een etalage van hun eigen territorium zitten. Juist die paradox heeft Bush geïntrigeerd en vastgelegd op camera vanuit zijn eigen rijdende privé domein.

Andrew, geboren te St. Louis in 1956, heeft fotografie gestudeerd aan de Yale University. Na zijn verhuizing naar Los Angeles, de stad waar je beter dakloos, dan autoloos kunt zijn, greep het hem aan dat de mensen op de rijstrook naast je erg dichtbij zijn, maar dat je nooit en te nimmer met ze zult communiceren. Het vervreemdende effect van die anonimiteit was voor Andrew opeens goed voelbaar.

Cultuurverschil

Intussen heeft hij ook op dezelfde manier gefotografeerd in steden als Moskou en Rome, waarbij hij duidelijke cultuurverschillen heeft ervaren. Russen zijn stoïcijns en Italianen reageren (iets té) enthousiast op de camera.

In de loop der jaren heeft Bush zijn Honda CR-V flink de sporen moeten geven als mensen hun privacy wilden beschermen en op hem de achtervolging inzetten. Ondanks zijn pogingen om te ontkomen, heeft het ook menig fotorolletje gekost. Communiceren bleek dus opeens wel mogelijk, maar dan ’t liefst zonder woorden…

Zelfportret

Andrew gebruikte jarenlang zijn auto als rijdende fotostudio. Hij is dus zelf niet anders dan de lijdende voorwerpen op zijn foto’s. Een zelfportret hadden wij dan ook graag gezien.

Sinds jaar en dag wordt de serie Vector Portraits gebruikt bij allerhande tentoonstellingen in de VS en Europa. Nog niet eerder waren deze foto’s te zien in Nederland, maar als je snel bent kan dat nu wel. Tot en met 12 mei 2012 is een deel van deze fotoserie te zien in Amsterdam bij Galerie Wouter van Leeuwen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Expositie, Fotografie

Carlo Mollino, eerbetoon door Okolo

Okolo is een Tsjechische uitgever die met fraaie, frisse concepten design-klassiekers de revue laat passeren. Naast bijzondere installaties, staan ze bekend om hun creativiteit met papier. Ze maken o.a. boeken met daarin uitsnedes en instructies om als lezer zelf papieren modellen te maken. Zeer bijzonder is het gelimiteerde boek (80 stuks) over de Italiaanse ontwerper Carlo Mollino.

Carlo Mollino kan worden gezien als een ware Uomo Universale. Hij was alpineskiër, stuntpiloot, fotograaf, architect, interieurontwerper, auto-ontwerper en nog veel meer. Zijn talenten benutte hij ten voeten uit. Zo ontwierp hij met een speels gemak zowel theaters, stoelen alsmede racewagens.  Hij won prijzen voor zijn ontwerpen en diverse belangrijke gebouwen zijn van zijn hand. Een tafel dat hij ooit ontwierp is enkele jaren terug verkocht voor ruim 3 miljoen Dollar. De man deed alleen maar dingen die hij zelf ‘fantastico’ vond. Hij was vooral gek op snelheid, maar ook op het vinden van de perfecte lijn.

In het boek Okolo Mollino staat het verhaal over de Bisiluro DaMolNar die Mollino samen met Enrico Nardi en Mario Damonte ontwierp voor de 24 uur van Le Mans in 1955. Toen zijn vriend Damonte aan kwam zetten met een OSCA racer, zag Carlo direct dat het ontwerp beter kon. Met twee torpedo vormen, verbonden door een soort reuze-spoiler, oogde het ontwerp futuristisch en misschien wel meer zijspan, dan auto.

Naast het verhaal over de auto en het ontwerp zit er dus ook een papieren model bij die je zelf kunt bouwen. Aangezien er slechts 80 stuks gedrukt zijn, zul je opa op zondagmiddag niet snel met zijn kleinzoon zien knutselen met de pagina’s uit dit fraaie boekwerk, maar het kán wel.

De naam Bi Siluro is Italiaans voor dubbele torpedo. De auto was asymmetrisch vormgegeven. De coureur zat rechts achter een afgeplat Nardi stuurwiel. De 4-cilinder 737 cc Gianni twin-cam motor was links van de bestuurder ingebouwd tussen de voor- en achteras. De auto woog slechts 450 kilo.  Met 62 pk was de auto geen strepentrekker, langzaam was deze Bi Siluro allerminst. Door de stroomlijn was een hoge topsnelheid mogelijk.  Helaas wierp de turbulentie van een langs razende Jaguar D-type roet in het eten tijdens de race.De Bisiluro vloog van de baan en raakte te ernstig beschadigd om de race te vervolgen. Slechts 3 uur had deze kleine raceauto kunnen strijden tussen de grote jongens.

Inmiddels is de auto in ere hersteld en staat mooi te wezen in het Leonardo Da Vinci Museum te Milaan. Auto ontwerper Chris Bangle schreef een fraaie analyse over het ontwerp van deze kleine racer: http://www.domusweb.it/en/design/the-asymmetric-racer/.

Carlo’s voorliefde voor vliegen werd direct zichtbaar als je in acht neemt dat er in de paar decennia voor deze auto diverse bijzondere en succesvolle vliegtuigen waren ontworpen met dubbele rompen. De auto moest echter vooral op de grond blijven. Mollino had omwille van de snelheidsrecords die hij voor ogen had ook een ontwerp met turbine-motor  uitgewerkt. Ondanks dat de auto nooit een snelheidsrecord heeft doen sneuvelen verdient het werk van Mollino wereldwijd respect. Ook vandaag de dag nog.

In 2007 was een expositie over zijn werk drukbezocht, de Bisiluro stond centraal. Naast het origineel stond onder andere een 1:1 model die voor aanvang van de productie was gebouwd om te zien of alles zou passen. Windtunneltests deden ze destijds nog niet. Ondanks dat de raceauto vroegtijdig was gestrand, is vrijwel alles bewaarde gebleven. Het was een bijzonder project in die tijd en vandaag de dag krijgt het nog voldoende aandacht.

Okolo heeft in een tijd van internet, social media een bijzondere stap gezet door Mollino’s eerbetoon niet alleen te drukken, maar ook om de lezer meer te laten doen dan enkel lezen en plaatjes kijken. Leuk voor jong en oud. Wie verzint zoiets nog anno nu? Daarom is het naslagwerk dat de mensen achter Okolo hebben samengesteld niet alleen een eerbetoon, maar ook een kunstwerk op zichzelf. Veel plezier met vouwen als je ooit een exemplaar in handen krijgt.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Grafische Vormgeving

Calder’s BMW Art Car op TEFAF 2012

De kunstbeurs TEFAF te Maastricht lijkt er een traditie van te maken om ieder jaar een BMW Art Car tentoon te stellen. Afgelopen jaar was het meest recente werk uit de collectie te zien, de M3 GT2 van Jeff Koons uit 2010. Dit jaar is het juist de allereerste BMW Art Car, de 3.0 CSL die door beeldhouwer Alexander Calder met de hand werd beschilderd in 1975.

Op Carthouse.nl zullen komend jaar diverse artikelen over de BMW Art Car collectie verschijnen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Art Cars, cArt House, Expositie

Matthew Porter laat muscle cars vliegen

Bo en Luke, beter bekend als de Dukes of Hazzard, vlogen met hun General Lee over wegblokkades, niet afgebouwde bruggen en flinke valleien. Dit fenomeen sprak menig jeugdig televisiekijker aan, mijzelf incluis. Ze sprongen zó hoog en zó ver dat het bijna niet waar kon zijn, maar als kind geloofde je natuurlijk in je helden. Ook al zag je de auto soms bij de landing in twee stukken breken, ze reden daarna gewoon door met een onbeschadigde auto alsof er niets was gebeurd. Helden kunnen dat, punt.

Naast de Dukes waren er natuurlijk ook nog (cult)films zoals Bullit (gespeeld door Steve McQueen) en Vanishing Point. In Bullit zag je de Mustang Fastback en Dodge Charger letterlijk door de straten van San Francisco vliegen tijdens een  legendarische achtervolging. Vanishing Point toonde hoe rebels, stoer en ‘realistisch’ het is als je met een Dodge Challenger een achtervolging uitlokt tegen andere Mopars (van de Politie). De “vlucht” die deze auto maakte was niet zo succesvol als de jumps van de Dukes en Bullit, want zowel de auto als bestuurder Kowalski verongelukten.

Matthew Porter hield kennelijk meer van de actie zonder al te zware gevolgen. Hij is geboren te Pennsylvania in 1975 en is afgestudeerd als bachelor en master in Advanced Photographic Studies aan Bard en het bijbehorende International Center of Photography. Hij werkte mee aan diverse (kunst)magazines en geeft les aan de universiteit van Maine en het International Center of Photography. Hij woont intussen in Brooklyn en dingt sinds zijn studietijd regelmatig mee om prijzen van fotografie wedstrijden en andere awards die met fotografie samenhangen. Ook zijn profiel lijkt dus niet helemaal wat het lijkt, want je verwacht van deze man geen rebelse fotografie vol muscle cars.

Matthew Porter heeft zich duidelijk door laten inspireren door de Dukes of Hazzard en Bullit toen hij in 2005 begon met zijn fotoserie waarin muscle cars hoog door de lucht lijken te vliegen. Sindsdien zijn er diverse foto’s met dit thema van zijn hand verschenen en ze worden regelmatig tentoongesteld in musea en galerieën, net als zijn overige werk trouwens. In deze serie draait het om typische landschapsfotografie waarin het steeds lijkt alsof er kwajongens in fraaie, snelle Amerikaanse auto’s, heuse pk-wedloop iconen uit de jaren ’70, precies op het juiste moment de foto komen ‘verpesten’. Ze hangen hoog in de lucht en doorbreken daarmee het fraaie plaatje dat je zonder hen aanwezigheid zou zien. Het levert voor de fans herkenbare beelden op.

Het is niet de eerste en enige keer dat Porter de muscle car centraal stelt in zijn werk. Hij maakte onder andere ook een serie foto’s over superchargers en burnouts. In tegenstelling tot de vliegende muscle car’s zijn die foto’s vrij vanzelfsprekend. Porter ontstijgt zijn eigen werk dus pas echt als de auto’s het luchtruim verkiezen en daarmee wordt je eigen fantasie meegezogen naar een tijd waarin je als kind nog geloofde dat alles waar was wat je zag. Ook al wist je soms beter. Nu weet je dat er voor deze fotoserie geen echte muscle cars zijn opgeofferd, yihaa!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Fotografie

Miina Äkkijyrkkä’s megakoeien

In Nederland hebben we de discussie over megastallen. Over megakoeien hoor je hier niemand. In Finland maken ze zich vooral druk als Miina Äkkijyrkkä haar uitgesproken mening heeft laten gelden in de media. De 53-jarige kunstenares zit al 30 jaar met veel plezier in het vak. Ze geniet van haar vrijheid. Ze geniet ook naam en faam in eigen land sinds enkele jaren, maar ze maakt zich sterk voor de kunst in haar land. Net als hier staan subsidies onder druk en daar maakt zij zich druk over tegenover iedereen die dat horen wil.

Waar ze al haar kracht vandaan haalt wordt wel duidelijk als je haar werken bekijkt. Grote stalen constructies gemaakt van oude auto-onderdelen en stalen profielen. Je moet een sterk mens zijn om deze sculpturen te construeren. Ieder sculptuur toont een koe of kalf. De formaten zijn gigantisch, variërend van ongeveer 2 tot wel 6 meter in lengte tot wel 4 meter hoog. Sommige koeien wegen maar liefst een paar duizend kilo. Kijk naar de foto’s waarop Miina Äkkijyrkkä zelf tussen haar sculpturen staat, of de foto’s waarop je een compleet busje omgebouwd ziet als koe, dan zie je de werkelijke schaal pas goed.

Haar liefde voor koeien gaat terug tot aan haar jeugd. Als klein kind verzorgde ze al de koeien op het erf van haar ouders en tot op de  dag van vandaag is ze dat blijven doen. Ze noemt haar koeien ook wel modellen, omdat de koeien centraal staan in haar werken. Niets liever loopt ze in haar rode overall heen en weer tussen stal en atelier. Een stoer mens, met een klein hart als het om haar beestenboel gaat. Dat werkt aanstekelijk want diverse autosloperijen in Finland voorzien haar van het nodige materiaal door autowrakken beschikbaar te stellen. Een leuke vorm van recyclen.

De megakoeien die ze van sloopmateriaal heeft gebouwd zijn ook kleurrijk en stoer tegelijk. Een warm geheel, net als de koeien die op stal staan, of als Miina met een gloeiendheet lasapparaat in de hand de Finse winters trotseert.

Fotografie: Juha Metso

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Artikel, Beeldhouwkunst, Moderne Kunst, Objecten, Recycle Art, Scrap Art, Sculpturen